Wstęp - Słowo

VII NIEDZIELA WIELKANOCNA - WNIEBOWSTÁPIENIE PAÑSKIE

28 maja 2017

KOMENTARZ DO CZYTAŃ

 

Dz 1, 1 - 11 Najważniejsze jest spotkanie z Jezusem

Ef 1, 17 - 23 Widziec dalej i glebiej

Mt 28, 16 - 20 Chrystus przekazuje uczniom misje

Dzisiaj kontemplujemy ręce, które błogosławią —ostatni ziemski gest Pana (por. Łk 24,51). Albo ślady na kopcu —ostatni widzialny znak kroków Boga po naszej ziemi. Czasami kopiec ten jest reprezentowany jako skała, i odcisk jego kroków odbija się nie na ziemi, ale w skale. Jakby odnosząc się do tego kamienia, który On zapowiedział i który wkrótce zostanie przypieczętowany przez wiatr i ogień Pięćdziesiątnicy. Ikonografia od czasów starożytnych używanie tych jakże sugestywnych symboli. A także tajemnicza chmura —cień i światło w tym samym czasie— która towarzyszy tylu teofaniom w Starym Testamencie. Oblicze Pana nas olśniewa.

Leon I Wielki pomaga nam pogłębić to wydarzenie: „«To co było widoczne w naszym Zbawicielu teraz przeszło w Jego tajemnice». Jakie tajemnice? Te, które powierzył swemu Kościołowi. Gest błogosławieństwa rozgrywa się w liturgii, ślady na ziemi wyznaczają drogę sakramentów. I jest to droga, która prowadzi do pełni ostatecznego spotkania z Bogiem.

Apostołowie mieli czas, aby przyzwyczaić się do innego sposobu bycia ich Mistrza w ciągu tych czterdziestu dni, w których Pan —jak wyjaśniają nam egzegeci— nie “pojawia się”, tylko —w dosłownym tłumaczeniu— “pozwala się zobaczyć”. I na tym ostatnim posiedzeniu ponownie pojawia się zdumienie. Bo teraz odkryli, że od teraz nie tylko będą głosić Słowo, ale tchnąć życie i zdrowie, widocznym gestem i słyszalnym słowem: w chrzcie i w innych sakramentach.

«Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi» (Mt 28:18). Cała władza .... Iść do wszystkich narodów ... I nauczać zachować wszystko ... A On będzie z nimi —ze swoim Kościołem, z nami— aż do skończenia świata (por. Mt 28,19-20). Te “wszystko” rozbrzmiewa w czasie i przestrzeni utwierdzając nas w nadziei.


          Z uwagą wsłuchajmy się teraz w Słowo Boże.